ACTA, czyli w języku angielskim Anti-Counterfeiting Trade Agreement, to umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabianymi. Jak podaje WIKIPEDIA porozumienie ma narzucić międzynarodowe standardy w walce z naruszeniami własności intelektulanej. ACTA reguluje kwestie obrotu podrabianymi dobrami, zasady handlu lekami generycznymi oraz problem rozpowszechniania dzieł prawnie chronionych poprzez Internet (tzw. piractwo medialne).

Więcej na ten temat:

http://zielonewiadomosci.pl/aktualnosci/acta-i-patenty-na-zdrowie/

Post- SOPA and PIPA, What’s Next? No Legislation, More Innovation.

http://panoptykon.org/wiadomosc/oswiadczenie-organizacji-pozarzadowych-dot-stanowska-polskiego-rzadu-wobec-acta

http://panoptykon.org/wiadomosc/o-fundacji-panoptykon-i-zamieszaniu-wokol-acta

http://pl.wikipedia.org/wiki/Anti-Counterfeiting_Trade_Agreement

Cohabitat Hackerspace /village of invention/ – to centrum prototypownia alternatywnych technologii, zlokalizowane w Bukowcu k. Łodzi.

Celem jego istnienia jest stworzenie otwartych i dostępnych rozwiązań dla budowy autonomicznych siedlisk open-source – nowej generacji przestrzeni życia ludzi w XXIw.

Ulokowana zostanie tutaj infrastruktura pozwalająca budować i testować konstrukcje, maszyny, instalacje, struktury… od budowlanych, przez elektroniczne po biologiczne.

/english/
Cohabitat Hackerspace /village of invention/ is a prototypng centre for alternative technologies, located in Bukowiec near Lodz.

The purpose of its existence is to create an open and accessible solutions for the construction of autonomous open-source habitats – a new generation of living spaces for the the people in XXIw century.

Infrastructure located here will allow to build and test machinery, installations, structures … from construction, through biological systems to electronics and democratic social models.

Misterium Ciała – światło i cień – żywioły

Improwizacja taneczno – ruchowa przy muzyce na żywo osób uczestniczących w cyklicznych zajęciach terapii tańcem

“Misterium Ciała – ekspresja w tańcu, ruchu ,dźwięku i improwizacji” prowadzonej przez Agnieszkę Sypek w Akademickim Ośrodku Inicjatyw Artystycznych.

Muzyka na żywo: Mirko Fernandez Sanchez, Wojciech Woźniak – członkowie zespołu “Purga”, Piotra Gwadera “Blisko Pola ,”L.Stadt” oraz Agnieszka Sypek.

Ewa Łukasiewicz – voice
Wojtek Pęczek – kora, hang drum
Piotr Matula – piano, synthesizer
Łukasz Pietrzak – drums
Tomasz Maryniak – warr guitar

You don’t see snow in Venice very often. It is poetic, a bit unreal, it unveils the beauty of long forgotten objects.
Snow in Venice is a new project brought to life by a group of artists from Łódź known from bands of various genres. In their music, people and sounds come together. The tone of the group is a combination of female voice, keyboard instruments, rhythm section and unique instruments, including kora – a West-African harp, and hang drum. All these elements result in musical images soaked with emotions.

The music of Snow in Venice cannot be easily classified. If life is the world, it can be the world music, or it is just the music of life – melodic, sometimes disquieting, you will not forget it. Its spirit is rooted in silence, and it sneaks among the sounds like a moment hidden between two thoughts. Listen, if you have ears – it’s going to snow!!!

Śnieg w Wenecji nie zdarza się często. Jest poetycki, trochę nierealny, wydobywa piękno z rzeczy dawno zapomnianych.
Snow In Venice to nowy projekt muzyczny grupy łódzkich artystów znanych z formacji o bardzo zróżnicowanym profilu. Muzyka jest spotkaniem ludzi i dźwięków. W warstwie instrumentalnej zespół wykorzystuje oryginalne brzmienia kory (zachodnioafrykańskiej harfy) i unikatowego instrumentu hang drum, które w połączeniu z sekcją rytmiczną, instrumentami klawiszowymi i kobiecym wokalem tworzą muzyczne obrazy nasączone silna emocjonalnością.
W muzyce Snow In Venice trudno o jednoznaczne klasyfikacje. Jeśli życie jest światem, może to być muzyka świata, albo właśnie jest to: muzyka życia – niepokojąca, melodyczna, zapadająca w pamięć. Jej istota pochodzi z ciszy i prześlizguje się się pomiędzy dźwiękami, jak moment schowany między dwiema myślami. Kto ma uszy, niech słucha – it’s going to snow!!!

http://www.myspace.com/snowinvenice

http://www.facebook.com/pages/Snow-in-Venice

REFLEKSJA PRZY SPUŚCIE:

Królowa pszczół żyje 6 lat, robotnice 35 dni.

;-)

Czapki, wiatraczki, flagi specjalne i okazjonalne, naszywki, znaczki, napisy, manifesty – cały standardowy zestaw małego rebelianta. Jednak najpierw Rebeliant Kubuś Świnka musi zgłosić swój gniew do urzędu – niejako uprawomocnić i zalegalizować. Podpisać dokumenty, wyznaczyć dokładny dzień godzinę, co by policja i straż wiejska nie miała przypadkiem innych mega ważnych zajęć jak na przykład prześladowanie „pudlarzy”(czyli ludzi, na których wszyscy położyli lachę, a oni próbując przetrwać handlują czymś z wspomnianych pudeł) w tzw. nielegalnych miejscach – niejako burząc scenografię szytego grubymi nićmi spektaklu „estetyki miasta”. Postuluję, aby przecudowna Straż Miejska zajęła się zbieraniem psiego gówna do pudełek i paleniem tego na posterunkach niczym ceremoniał Agnihotry oczyszczając swoje zapętlone mundurem i rozkazem mózgi. Zielone kamizeli a pod nimi różowe szelki! Więc tzw: władza wykonawczo – represyjna wpisuje pomysł ekipy Kubusia Świnki do zeszytu lub komputera w celach przemyślenia i rozważenia argumentów. I bywa tak, że ekipa Kubusia Anarchisty dowiaduje się, że jego Gniew właśnie zdelegalizowano czy też pisząc precyzyjniej uczyniono nieważnym i bez możliwości manifestacji w tzw. przestrzeni tzw. publicznej. I jak to mówią na ulicach Łodzi – Chuj! Kubuś Rebeliant może co najwyżej w gronie swojej organizacji lub grupy wsparcia po – mielić jęzorem i po – miałczeć w ramach cichego protestu, a jego towarzysze pokiwać głowami w wypadku, kiedy Kubuś jest Liderem. Albo w ramach programu bardziej radykalnego odważyć się na tzw. „nielegalną manifestację”, co już mówiąc szczerze jest tak żenująco zabawne, że nie mam siły wciskać dalej klawiszy klawiatury firmy Dell (notabene mającej jeszcze swoje dochodowe taśmy i całe stado świstaków w Łodzi). Przeanalizujmy sam zwrot: „Nielegalna manifestacja” – nie – jak nie – legalna jak legalna i manifestacja jak manifestacja – znaczy nielegalna wobec czego? Wobec manifestacji zjawisk w obrębie zmysłów?

Wobec kogo? Tych homo – sapiens, których okryto mundurkami i emblematami i czarnymi teczkami ministerialnymi? To się nie trzyma psiej kupy! Spójrzmy na to w ten sposób, obdzierając to z utartych sensów. Zatem jest Ulica. Na ulicy schodzą się ludzie i inni ludzie ubrani jednakowo mówią tamtym, że nie mogą się zbierać i rozmawiać, śpiewać, tańczyć czy coś takiego, ponieważ kiedyś ktoś kogo ci nawet nie znają i nigdy nie poznali napisał tak gdzieś – nazywając to żeby było śmieszniej – Prawo. I jeżeli ta spontanicznie lub planowo zebrana grupa nie zaprzestanie dalszego przebywania ze sobą, ci w uniformach mogą ich napierdalać pałami, strzelać z kulek, polewać wodą etcetera.

Nie wiem jak wy, ale ja już tego nie kumam. Kiedyś wydawało mi się, że to ma sens, jednak teraz jak na mój gust to śmierdzi horrendalną farsą! Jednak masowa baranina czując tylko zapach psa spierdala w popłochu, ryjąc ryjami o betonową posadzkę swoich egzekucyjnych sal z porcelanowymi kiblami firmy „Koło”. Czekając na przydział modyfikowanej paszy ściekającej z hipermarketowych podajników. Jest jeszcze tak opcja, że najpierw tzw. Władza mówi, że „fajnie Kubuś pomyślałeś, weź no i zamanifestuj z brygadą na placu trzech krzyży, dobry mądry Kubuś Świnka, racje ma niech woła, niech ryje…” i później niespodziewanie w dzień demonstracji okazuje się, że jednak to był joke (angielski teraz z dojazdem!) i cofnięto w niejasnym trybie pozwolenie na manifę a stado w trybie awaryjnym rozpędzono do pastwisk i pouczono pisemnie i werbalnie o konsekwencjach niedostosowania. No nic może się uda następnym razem, jakaś pani w urzędzie będzie bardziej życzliwa i pochyli piękną główkę nad szczytnymi hasłami rewolucjonistów, albo pan naczelnik komedio – szariatu w ramach wprawki dla swojego oddziału prewencji z nadzieją na trening pałowania powie ekipie kipiącej gniewem i pretensją – sakramentalne – tak. Apropo prewencji – to bardzo fajny jest pomysł, aby pastuchy miały prawo na podstawie rysy twarzy, ubranka i sposobu chodzenia zatrzymać cię na ulicy i bez orientu przeszukać, zapakować do suki – w ramach „zagrożeń terrorystycznych”, bo nie wiem czy Państwo wiedzą, że taki jest target i na niektórych pastwiskach to działa dość dobrze. Wystarczy lekko poszczuć wygłodniałe psy i dostają mocnego ścisko – szczęku.

Teraz z drugiej strony czyli – od strony barykady. Dmuchanej profesjonalnej barykady zawodowców, tzw. zawodowych działaczy, aktywistów, których protest stał się sposobem na życie z nadzieją na nie wiadomo w gruncie rzeczy co. Żyjemy w momencie, kiedy w zasadzie to jest blow job na full etat – Bliski i Daleki Wschód, Afryka, Europa – wszędzie coś. Napięty harmonogram po obu stronach. Rewolucjoniści i Policjanci – kolejne kropki na mapie płonącej mapy, która niepostrzeżenie stała się terytorium. Nie chciałbym być bezlitosny – jednak czy przypadkiem pomimo tych wszystkich mega wielkich protestów przypadkiem w dalszym ciągu ten polukrowany wibrator nie ryje kolejnej dziury w czyjejś głowie, nie prowadzi kolejnej kompromitującej wojny, nie ogranicza kolejnych praw i nie zarzyguje następnego fragmentu tej planety swoją zbutwiałą flegmą.

Walka toczy się w obrębie tych 10 procent po końcach skali, a reszta czyli 90 % procent stado – populacji, albo ma wyjebane, albo żyje w takiej nędzy i zniewoleniu, że oddało by dwie dłonie, aby nacieszyć się tym od czego my jesteśmy zblazowani. Problem zacznie się wtedy, kiedy w wyniku braku karmy pewnego dnia stado masowo zobaczy swoją sytuację – czyli pordzewiałą akrę Obamy dryfującą u wybrzeży z widokiem na panoramę Fukuszimy i błyskające trąby zakończenia tarczy rakietowej. I zobaczy na swoim czole znak bestii czyli zryty mózg XXI – wiecznego androida, któremu w wyniku zużycia wyłączą pierdoloną telewizję. Apokalipsa będzie z pewnością w 3HD bez limitów wieku i wyznania. Najgorzej być prorokiem na skraju – parafrazując przy – słowie.

Uwielbiam portale tzw: ruchów tzw. wolnościowych i relacje z kolejnych manif i demonstracji. Minuta po minucie, godzina po godzinie, tu a tu spałowali tego i tego, mieliśmy taki a taki transparent, pokazali nas w takiej i takiej telewizji i gazecie „fakty i akty” Romka zabrali na komisariat a Atomka zatrzymał kordon u zbiegu ulic, a Tytus? Tytus się najebał tanim winem i zesrał w gacie z naszywką „dezertera”. Ostatnio do rozpuku rozczulił mnie tekst „mobilizacyjny” który to pełen tonu mesjanizmu i pretensji uderzał w oktawy akordu „środowisko zamiast walki ideowej woli żłopać piwo pod sceną” źle nagłośnionego koncertu w myśl dewizy „fuck the jakość” (hasło Bieli;-) liczy się źle wyświetlona rebelia i znaczki na klapach.

Dla mnie teraźniejszy punk jest jak teraźniejszy „związek Solidarność” – jakaś zbieranina podstarzałych popierdujących wyleniałych wilków z mlecznymi zębami wyjących na zgliszczach spalonego lasu. Kiedyś byłem na spotkaniu zorganizowanym przez owe mityczne „środowisko wolnościowe”, które podniosło ten standardowy temat nadużyć władzy, gdzie zarumienieni studenci snuli tą objebaną do bólu wersję mitu „lokalnych grup samorządności”, które jakimś cudem będą żyły w pokoju i harmonii, jak już się skończy ten „chory system” w mało sprecyzowanej świetlanej przyszłości, i towarzystwo zbladło gwałtownie kiedy na salę wkroczyli jacyś mityczni i mega twardzi patrioci z głuchej cioci – skinheadzi i zaczęła się jatka kto to nie miał racji podczas ostatniej Antify. I jeden mega twardy skin (który notabene jak na mój gust musiał często oglądać „Romper stomper”) opowiadał jak to źle potraktowała go ta straszna policja, kiedy upojony wódą rozpierdalał przystanek autobusowy. Bunt jest dobry na studiach, gniew na stadionie a manifesty zmian przy piwie – tak to właśnie wygląda. Z biegiem lat wszystko staje się własną karykaturą, jakimś wyblakłym strojem upadłego tancerza, który leżąc myśli, że tańczy. Ideologia staje się uprawomocnieniem własnej miałkości i strachu, a jej gwałtowna obrona maską zakrywającą rozdygotaną i zrozpaczoną istotę. Kiedy ci tzw. oświeceni i świadomi z tą samą agresją i zaciętością atakują tych pozbawionych świadomości – jest w tym coś na maksa smutnego. Jak Mozart pod poczerniałym od dymu niebem Auschwitz. Kiedy choć przez chwilę spojrzy się na świat gdzie tak naprawdę ciężko znaleźć granicę pomiędzy podmiotem i przedmiotem, a wszelka wartość jest tylko umowną etykietą na potrzebę używania do gry – symulacji. Dramat Dawida i Goliata – krew na Golgocie.

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze rola – tych pomiędzy. Hieny, sępy stojące w bezpiecznej odległości tzw. obiektywizmu, mądrale jak jak sam w tej chwili błyskające fleszem swoich gówno wartych relacji – spekulacji. Zawsze ktoś wylezie przed szereg z megafonem i powie ci jak jest – jakbyś kurwa sam nie miał oczu, uszu, nosa, mózgu i całej skali doświadczeń za sobą. To jest dla mnie punkt naprawdę istotny, fundamentalny nerw – Skąd wiesz komu wierzyć?

Nazywam to Punktem Zero. Łamaniem Snu.

Dalej jest lustro – odbicie twojej własnej twarzy.

Świat.

Jest taka faza – gdzieś na zadupiu, wsi, polanie, w górach, nad jeziorem w własnej chacie, z własnymi kozami, dziećmi, mężem, żoną, psem – rozczulonym wzrokiem śledzisz ekstatycznie fantastyczny zachód slońca! Zatapiasz się w nim, rozpuszczasz jak masło w młodych pyrkach, a twoje wspaniałe życie nie może już chyba być cudowniejsze. Gdzieś w odmętach iluzji czasu przeszłego dryfują te smutne miejskie wspomnienia jak pęta sznura, które zrzuciłeś jak jarzmo by poznać smak wolności! Czasami masz koszmary – zlany potem w ciemną głuchą noc, stoisz w oknie wieżowca z wielkiej płyty i uderza cię myślo – pytanie – za ile sekund twój mózg eksploduje na chodniku. Jednak kiedy czujesz zapach obornika świdrującego nozdrza, twoje serce uspokaja się, gdyż wiesz już, że to tylko zły sen. Koszmar szklano – metalowych dusznych miast – szpitali, pogorzelisko dymiące jak strzeliste kominy zaśniedziałych fabryk, których blask runął jak zbyt ciężka kometa.

W twojej głowie rodzi się zatem – Plan Ucieczki. Zniesmaczony ołowianym światem ciasnych ról desperacko pragniesz więcej tlenu, więcej przestrzeni i wreszcie co się często słyszy – więcej wolności. A z tym to już jak ze sloganem – „just do it” – łatwo powiedzieć, gorzej dokonać. Wilberowski (Ken od Barbie) globalny konflikt obozu ECO z frontem EGO. Terror konsumpcji w zderzeniu z terrorem ekologii – matka metka kontra matka ziemia. Nie sposób nie zauważyć, że często pod zielonymi sloganami kryje się narcystyczne przekonanie o własnym powołaniu do przetrwania dla dobra planety etc, optymalizacja zużycia z ukrycia. Dlatego wybierając się na warsztat budowania domów ze słomy i gliny do Laskowic Pomorskich niedaleko miasta Gdańska miałem cichą nadzieję, że ani obóz Ego ani obóz Eco nie rozsadzi mi czachy swoimi jedynie słusznymi ideami. Ponieważ interesują mnie nie tyle same scenariusze przyszłych zdarzeń, co konkretne działania tu i teraz na pochybel „neurotycznej kurwicy cywilizacyjnej” pomysł budowania autonomicznych siedlisk wraz z możliwością niezależności energetycznej jest jak najbardziej godny uwagi dla każdego kto w miarę uważnie patrzy jak nasz wielki utuczony światowy świnio – titanic kwicząc idzie na dno. Kto oglądał „Delicatesen” wie. Coraz więcej pasażerów montuje szalupy ratunkowe dla przykładu ze słomy i gliny i wznosi archipelagii w malowniczych miejscach naszego globu, uprzednio krakując obowiązujący system wartości zombii i wytykając właściwy palec Królestwu 3 D. Sama perspektywa powodzenia misji oddzielenia to już inny temat. Na warsztat Grupy Cohabitat zjechało się około trzydziestu osób o różnych profesjach, poglądach i zainteresowaniach. Od architektów po rolników, filmowców i finansistów. Różne też były motywacje od pełnego spektrum zaangażowania i świadomości po zwyklą ciekawość.

Część osób brała udział w odbywającym się w kwietniu tego roku w Łodzi festiwalu Cohabitat Gathering i zarażeni pasją tegoż wydarzenia postanowili ekplorować praktyczny wymiar teoretycznych ideii. Cóż to był za zjazd! Persony o różnym stopniu nieprzystosowania do „kultury ssania” o najczęściej mocno krytycznym podejściu do zagadnienia „plazmowego świata”, co rzecz jasna musiało zaowocować wymianami opinii i rozmowami przy ognisku czy podczas np. deptania gliny. Duże wybrzmiewające brawa dla Pawła, Piotra, Bartka i całego trzonu organizacyjnego za energię, upór i zdolności komunikacyjno – organizacyjne.

Duże brawa dla Agaty za 5 przemian 3 x dziennie. Był to bity tydzień otwierania głów, zaciskania dłoni na szpadlach, noszenia, kopania, tłuczenia młotkiem i kilku akcji survivalowych. Życie pod namiotem w maju ma swoje dość specyficzne uwarunkowania. Na przykład szron o poranku, kałuża wody w namiocie o północy czy dość niepokojąco niska temperatura około 4:30 nad ranem. Jedni taszczyli rozgrzany w ognisku kamień, inni napełniali plastikowe butelki gorącą wodą, zakładano wszystkie dostępne kreacje na noc, ścielono słomą posłanie. Jednak obyło się bez zgonów i aktów namiotowej depresji przewlekłej. Piękna sprawa – wiadomo – ognisko, a w ognisku – wiadomo, ziemniaki. Mój organizm doznawał szoku spożywając trzy wysokiej jakości posiłki dziennie. Kuchnia wegetariańska dostosowana do pory roku i przebogata w wszelakie wartości, pokazy filmów, bloki artystyczno – dyskusyjne etc, oraz moim zdaniem element w sumie najważniejszy czyli możliwość poznania innego człowieka z innym punktem widzenia to bogactwo, którego nie sposób przecenić. Dla mnie to w zasadzie najważniejszy punkt w całej problematyce autonomicznej, ponieważ jedno jest jasne jak słońce, albo księżyc w pełni – bez innego człowieka nie poznamy siebie, bez współpracy nie możliwa jest ewolucja, a nawet przetrwanie. W ten wzór wpisana jest cała idea cohabitatów, ludzie o róznych zdolnościach i ideach mogą na drodze wpółpracy stworzyć wspólne życie – co zakłada nie mniej ni więcej – demokrację bezpośrednią – brak roli i dodatkowej fikcyjnej reprezentacji.

To jest nowum. Królestwo 3 D konsekwentnie rozbraja w nas poczucie odpowiedzialności za własne życie i oferuje ślepą drogę na skróty w formie permanetnego obwiniania i szukania winnych. System, politycy, urzędnicy, teściowa, sąsiad, Ameryka , komuniści – cała wygodna egotyczna odwracająca uwagę retoryka „pokrzywdzonego dziecka” usprawiedliwiająca naszą własną nieudolność i lenistwo. Jakieś odpykane demonstracje, kluby dyskusyjne przy gibonie, cały życzeniowy zestaw „zmutowanego dziecka popkultury”. Jednak jesteśmy tak zmutowani, że kiedy w nagłym błysku runie Królestwo Sloganu, albo ktoś wyciągnie wtyczkę z całego tego legolandu staniemy rozdziawieni ze swoimi ajpodami a nasze kreacje z autletów okażą się przeażająco bezużyteczne – dotrze do nas, że ten stan nadmiaru właśnie się skończył.

Dla coraz większej liczby ludzi staje się oczywiste, że życie w tym permanentnym „szczycie formy” jest skazane na upadek i to niestety dość spektakularny. Jak zatrzymanie kadru w kulminacji reklamy i bolesny dźwięk braku sygnału. Z drugiej strony paranoiczno – pogardliwe przemądrzenie i przekonanie o swej czystości i wyjątkowości tzw. „wybrańców” – światlopracowników (light workers ;-), proroków, ekologów płaskiej ziemi, wielbicieli jeleni i piewców powrotu do epoki krzesiwa i jaskini – cały ten mit nieskazitelnego naturalistycznego bełkotu dzieci wykarmionych zestawem E 666. Uprawianie idealistycznych abstrakcji umysłowych jako forma onanizmu, sen o dzikich przygodach pod kołdrą z ikei. Nocne moczenie. „Wszystko jest miłością i umysłem absolutu” – lecz kiedy cię napierdala ząb, albo trzęsiesz się z zimna, całe twoje miłosne i atruistyczne zapędy stają się jedynie bełkotem, ponieważ jak powiada Joker: „Ci wszyscy zwyczajni i cywilizowani ludzie kiedy nadejdzie czas, będą zżerać się wzajemnie.” Jeżeli ktos ma wątpliwości polecam „The Road”. Bycie miłośnikiem dzikich zwierząt w zoo to żadna sztuka w porównaniu ze spotkaniem wściekłego psa wbitego w twoją krtań.

Po warsztacie pojechałem do Gdańska. Ta linia horyzontu oddzielająca pozory morza od pozorów nieba jest dla mnie jak graficzna mantra nieskończoności. Później zwiedzałem Stocznię Gdańską, a w zasadzie to co z niej zostało – zbutwiały szkielet, pordzewiałe prochy i kości dinozaura epoki industrialu. Tribal naszej kultury, nie szamańskie bębny a pusty huk żurawi na wypompowanych rafineriach. Dworzec w Gdańsku z najebanymi kibolami:

„Kurwy z Łodzi wyruchać nie zaszkodzi”

ktoś zaśpiewał kiedy pani oznajmiła mi, że właśnie nadjechał mój pociąg do właśnie Łodzi. Nie wsiadłem. Słuchałem jak zapadamy się coraz niżej i niżej w niepoczytalność i ślepą agresję. Słuchałem jak triumfuje głupota i chamstwo. Patrzyłem jak następnego dnia konduktor wypisał mi mandat za „nieważny bilet” choć musiał usłyszeć co mu powiedziałem. Nawet na mnie nie spojrzał, bezmyślnie wypełniając świstek papieru i swoją rolę. W takich chwilach mam ochotę wrzeszczeć:

„Kurwa Obudź Się!”

Przejechałeś ostatnią stację!

Sztuką nie jest ukryć się w Bieszczadach w swojej chatce ze swoją kozą i udawać, że cię to nie dotyczy. Nie da się uciec, ponieważ nie ma gdzie. Nie tworzenie nowego, a użycie tego co już jest. Dlatego lubię komisy, lumpeksy, antykwariaty. Dlatego lubie słomę i glinę.

Cała idea autonomicznych siedlisk, permakukltury – zwracania uwagi na małe sprawy, każdy jeden krok jest czymś więcej niż kolejną zajawką grupy frików. To niezprzeczalnie otwiera nową przestrzeń w „dysku twardym” to dobrze rozpisany wirus, który na nowo wskazuje pewne zapomniane już i zbanalizowane fundamenty, które w całej swojej ignorancji uważamy za niezmienne i wiecznie trwałe, które należą się nam jak tani kredyt w Bankrut Banku. Uczę się na nowo szacunku do rzeczy podstawowych jak ciało, pokarm, odddech, rozmowa, obecność. Przypominam sobie, że jednak prawdziwe bogactwo potrafi być niewyczerpane, ponieważ jest potencjałem, który czeka na manifestację poprzez kontakt.

FOTOREPORTAŻ (KLIKNIJ NA ZDJĘCIE):

DODATEK SPECJALNY:

Pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu Cohabitat Gathering poświęconego zagadnieniu budowy nowej generacji siedlisk ludzkich – Cohabitatów. Grupa-Cohabitat jest przedsięwzięciem skupiającym się na nowej, interdyscyplinarnej dziedzinie, ukierunkowanej na proces budowy autonomicznych siedlisk – Habitatów. Interesuje nas Człowiek, nasze miejsce w przyrodzie oraz współzależności między elementami środowiska, które przekształcamy.

http://www.cohabitat.net

więcej fotografii kliknij na grafikę:

TWARZE Cohabitat Gathering:

“I believe that open society and open source economic development is a route to abundance and prosperity for all,” Jakubowski says. “I am convinced that until we learn to share, there will not be enough for everybody. Sharing means engaging in open source economic development… where everybody has access to best practices, optimized product designs, and access to local production.”

ROBERT BŁASZCZYK – jest zafascynowany tematem permakultury, głównie naturalnymi uprawami, naturalnym budownictwem oraz alternatywnymi źródłami energii. Pod kierownictwem Christiana Shearer`a (Panya Project) zdobywał doświadczenie w Indiach i w Tajlandii. Dyplom Projektowania Permakulturowego uzyskał w Albanii z rąk Steve`a Read`a (L’Université Populaire de Permaculture). Odwiedził kilka samowystarczalnych siedlisk, farm permakulturowych, eko-osiedli na świecie, teraz powrócił do Polski aby szerzyć permakulturę w kraju swoich przodków.

NA TEMAT PREMAKULTURA:

Tu wyjaśnić będę się starał znaczenie tego neologizmu.  Powstał on na bazie moich osobistych zainteresowań trzema głównymi tematami. Gra słów wskazuje iż głównym jego pochodzeniem są sprawy związane ze zjawiskiem permakultury. Pozostałe dwa słowa składowe to „prema” i „kultura”. Najprościej, rzecz ujmując, premakultura miałaby być pewnego rodzaju ruchem, które poprzez swoje wszelkie aktywnośći życiowe (zawarte w słowie kultura), promować miałby sposób takiego życia, które za swój cel stawia osiągnięcie stanu „prema”.

http://premakultura.wordpress.com/

MATEUSZ JÓZEFOWICZ – Z wykształcenia archeolog. Prezes Mars Society Polska, organizator projektów z dziedziny robotyki i rozwiązań dla ekstremalnych środowisk, realizowanych we współpracy z UMK, Politechniką Warszawską, Wrocławską i Białostocką, PIAP, PAN, uczestnik projektów dla astronautycznych organizacji pozarządowych realizowanych z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego i Ministerstwem Gospodarki, działacz międzynarodowych struktur Mars Society, zwolennik powołania Polskiej Agencji Kosmicznej.

http://www.marssociety.pl

AGNIESZKA ORZECHOWSKA – Pracuje w UNDP jako koordynatorka partnerstw lokalnych, odpowiada za tworzenie koalicji na rzecz ekonomii społecznej oraz stymuluje grupy zagrożone wykluczeniem do tworzenia podmiotów ES. Absolwentka socjologii i filologii rosyjskiej Uniwersytetu Łódzkiego. Specjalistka w zakresie zrównoważonego rozwoju i edukacji globalnej. Trenerka, specjalizująca się w zakresie tworzenia i zarządzania projektami, budowania partnerstw lokalnych, diagnozy problemów społecznych.

http://www.undp.org.pl

JAKUB KRONENBERG – Członek zarządu Fundacji Sendzimira, adiunkt w Katedrze Wymiany Międzynarodowej UŁ. Naukowo zajmuje się związkami gospodarki i środowiska. Jego książkę Ecological economics and industrial ecology wydało prestiżowe wydawnictwo Routledge. Współredaktor pierwszego polskiego podręcznika zrównoważonego rozwoju. Przebywał na stażach naukowych we Francji, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Kirgistanie. W latach 2001–2003 pracował jako konsultant ds. zarządzania środowiskowego w UNDP Umbrella Project. W wolnych chwilach obserwuje ptaki i podróżuje.

http://www.economics-of-sustainability.com/

BJORN KIERULF is a Norwegian living in Slovakia for over 20 years. He has a formal education in Industrial Design, and won several National Awards for his designs in the years 1993-2001. Together with his architect wife he has been spearheading the PH development in Slovakia since 2007, when they built the first certified PH. Since then their company Createrra has designed and partly built over two dozen PH. The Company is also renowned for its extensive use of natural materials in the building process.

http://www.createrra.sk/

GERNOT MINKE – Architekt, naukowiec, eksperymentator, profesor uniwersytetu w Kassel, gdzie kieruje katedrą budownictwa eksperymentalnego. Autor ponad trzydziestu książek i ponad 200 artykułów naukowych na temat nowatorskiego użycia tradycyjnych materiałów budowlanych. Zaczynał pracując u boku słynnego Frei Otto, autora lekkich przekryć membranowych zbudowanych na olimpiadę w Monachium. Od lat siedemdziesiątych głównymi dziedzinami jego działalności projektowo-badawczej pozostają zagadnienia dostępnego budownictwa naturalnego.

http://www.gernotminke.de/minke.html

Max Vittrup Jensen – www.jen-sen.org Originally from Denmark, Max holds a B.Sc. In Human Ecology and a M.Sc. in Environmental Management. He spends most of his time within the field of Natural Building and Permaculture Systems Design, be it as educator, consultant, builder or visionary. In year 2001 he initiated the NGO PermaLot which manages an organic land trust of 17 hectares and an educational centre in Czech Republic.

www.permalot.org

www.jen-sen.org

 

http://www.permacultureglobal.com/users/1252-max-vittrup-jensen

ZBIGNIEW BAĆ – Profesor na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Przewodniczący Szkoły Naukowej “HABITAT-Y” – (od 1985 r.) Organizator Konferencji Międzynarodowych, warsztatów, seminariów i Szkół Letnich. Redaktor Rocznika “HABITAT-Y”. Przewodniczący Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN (od 2003 r.) Członek Serbskiej Akademii Architektury od 2006 r.). Właściciel Pracowni Studyjno-Projektowej “HABITAT” (od 1989 r.) Laureat wielu polskich i międzynarodowych konkursów architektonicznych (38 nagród i wyróżnień).

WYWIAD:

Dlaczego warto budować z gliny?

Powodów jest wiele. Glina jest materiałem, który występuje niemal we wszystkich miejscach na ziemi. Nie trzeba go transportować, można budować z tego, co jest na miejscu. Poza tym do budowy domów z gliny nie potrzeba żadnych kwalifikacji, wystarczy mieć tylko pewną zręczność, żeby mieszać tę glinę z dodatkiem wody i z tego lepić budynki. W tym sensie nie jest to żaden eksperyment, bo domy z gliny to technologia znana od wieków. Ich kolebką są trzy miejsca: Egipt, Ameryka Południowa i Środkowa (głównie Meksyk) oraz cały Bliski Wschód. W tych rejonach domy z gliny są nadal budowane, chociaż np. w Libii coraz więcej buduje się z betonu, na wzór europejski.

http://www.nieruchomosci.com.pl/artykul,Domy_ulepione_z_gliny__,171.html

Jerzy Górski - absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej 1971, doktorat 1991. Współorganizator i wiceprzewodniczący stowarzyszenia Międzyuczelniany Zespół ds. Nauczania Techniki Budownictwa na Politechnicznych Wydziałach Architektury. Inżynier budowy w Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych 1972-1973; asystent projektanta/projektant w: CBSiPBK Kolprojekt1973-1975, Firmie Szmigielski Katten Associates, Londyn 1977-1978; Cementation Int. Ltd. Nadzór autorski w imieniu SKA budowy hoteli Gdynia w Gdyni i Marina w Gdańsku-Jelitkowie 1979-1983. Inżynier gwarancyjny tych obiektów 1979-1983, 1983-1987. St. asystent na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej 1983-1988. Projektant w Chapman Taylor Partners, Londyn 1989. Gł. projektant w studiu architektonicznym Delta od 1994.

http://termodom.pl/buduj/sciany/naukowcy_zachecaja__tylko_domy_z_ziemi

WOJCIECH MAJDA jest blogerem. Od ponad dwóch lat wytrwale prowadzi bloga Polskiego Instytutu Permakultury. Powołał do życia również Pracownię Permakultury, aby mógł, jako jedna z pierwszych osób w Polsce, połączyć swoją pasję i wiedzę (może nawet lekkie szaleństwo) z działalnością zawodową w zakresie projektowania permakulturowego. Na swoim blogu http://permakultura.net/ dzieli się z Czytelnikami wiedzą nt permakultury, agroleśnictwa, hodowli zwierząt i ekologii.

Proponuję rozpocząć od:

Co to jest leśny ogród? -czyli jak stworzyć produktywny ogród nie wymagający nawożenia.

Co to jest agroleśnictwo – czyli o permakulturze dla rolników.

Dlaczego dbanie o bioróżnorodność w ogrodzie, sadzie, plantacji się opłaca?

Etyka w projektowaniu permakulturowym.

Tanie ogrzewanie tanim paliwem.

Wywiad z Billem Mollisone – twórcą pojęcia permakultura.

http://permakultura.net/

ANDRZEJ CZECH – Fan energii odnawialnej, biomimikry i recyklingu wody. Właściciel firmy konsultingowej Natural Systems zajmującej się innowacyjnymi sposobami zmniejszania wpływu człowieka na środowisko. Doktor biologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, przyrodnik. Mieszka i pracuje w Bieszczadach, na Ranczu Eco-Frontiers, unikalnym przedsięwzięciu łączącym produkcję energii odnawialnej, rolnictwo ekologiczne, ekoturystykę i ochronę przyrody.

Ranczo Eco-Frontiers jest wyjątkowym prywatnym przedsięwzięciem położonym w sercu Bieszczadów, tuż przy granicy z Ukrainą, w pobliżu malowniczej wsi Michniowiec. Zajrzyj – a zobaczysz doskonałe połączenie spokoju, odkrywania tajemnic przyrody, przygody, bogactwa kulturowego, rolnictwa ekologicznego oraz proekologicznych rozwiązań. Naturalne piękno miejsca i energia gospodarzy da Ci zastrzyk pozytywnej energii i nowych pomysłów!

Tutaj wszystko co robimy jest podporządkowane przyrodzie. Na terenach wykupionych od dawnego państwowego gospodarstwa rolnego stosujemy najlepsze metody połączenia tradycyjnego budownictwa drewnianego z najnowszymi sposobami produkcji energii odnawialnej, recyklingu wody, rolnictwa ekologicznego, chroniąc lokalną przyrodę i kulturę. Prawdopodobnie po raz pierwszy w życiu zobaczysz gospodarstwo zasilane wyłącznie energią odnawialną produkowaną na miejscu ze słońca i wiatru.

http://www.ecofrontiers.net/

http://www.naturalsystems.pl/

 

 

ŁUKASZ NOWACKI – pionier Permakultury, futurysta i ekologiczny designer. Specjalizuje się w Ekohydrologii i biotechnologii ekosystemowej. Od dziecka zafascynowany ideą autonomicznych osad i biohabitatów. Propagator i badacz „żyjących maszyn”, alternatywnych źródeł energii, archilogii oraz permakultury. Zainteresowany również koncepcją biomimikry oraz teorią systemów. Jego inspiracją są dokonania takich mistrzów jak: Buckminster Fuller oraz John Todd, a także prace New Alchemy Institute. Obecnie ideowo związany z Grupą Cohabitat.

PROJEKT SOLARNY HABITAT – KROK W KIERUNKU ŻYJĄCYCH MASZYN

Jakie są cechy żyjących systemów? Doszukując się cech “żyjącej istoty” należy określić trzy z nich. Pierwszą jest wzrost i rozwój. Drugą jest czerpanie wolnej energii, pochodzącej ze Słońca. Trzecią jest funkcjonowanie w otwartym systemie cykli biogeochemicznych, działających na korzyść żywego organizmu i systemu. Wszyscy jesteśmy częścią większego systemu. Każdy z nas jest komórką w tkance organu, organy tworzą żywy organizm. Organizmy okupując daną przestrzeń życiową tworzą ekosystem. Ekosystemy tworzą większą całość! Ziemia, statek kosmiczny, na pokładzie którego przemierzamy wszechświat. Ziemia jest schronieniem dla miliardów żyjących plemion. Plemion roślin, zwierząt i grzybów, plemion duchów i materii. Jesteśmy świadkami narodzin nowego plemienia, które stawia przed sobą nowe wyzwania.

http://cohabitat.net/gathering-lukasz-nowacki.html#PgStart

Carl Giskes - globetrotter born in Germany, was in the summer of 1989 experimenting with mixing sands and clay for decorations on newly clay plastered walls the brown stone of a friend, in the vicinity of the Amsterdam Stedelijk Museum. By chance the musician/artist John Cage from the US was visiting the house at the time. It may have been the master’s magnificent smile – Cage was nearing eighty – that made Carl realize he had found something perfect. By now we know he had given new life to the ancient building material clay. He had found a plaster that is color and stucco combined. The raw materials come from the deep layers of different quarries around Europe.

Joseph Beuys/ DIFESA DELLA NATURA/ Carl Giskes The Living Sculpture, Tierrafino. Biennale di Venizia. Curated by Lucrezia De Domizio Durini / FIU Amsterdam 2007 Presentation about the Clay Plaster from Carl Giskes. Presented at the exposition about Joseph Beuys at the Venice Biennale of 2007. Watch movie

http://www.fiuamsterdam.com/

http://www.tierrafino.com/earth_construction

 

JAROSŁAW SZEWCZYK - Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej (1996). W 2006 roku doktorat na Politechnice Warszawskiej; autor 17 artykułów o budownictwie z gliny i drzewogliny (cordwood masonry) oraz książki pt. Budownictwo z polan opałowych – cordwood masonry (Oficyna Wydawnicza Politechniki Białostockiej, Białystok 2010). Ponadto pasjonat podlaskich pieców kaflowych (w przygotowaniu książka Piec w tradycyjnym budownictwie ludowym Podlasia, Oficyna Wydawnicza Politechniki Białostockiej, Białystok 2011).

Jarosław Szewczyk

Regionalizm w teorii i praktyce architektonicznej

Wstęp

„Regionalizm” w architekturze utożsamiano z postawami sprzeciwu wobec uniformizacji i kojarzono z reakcją na stereotypy, uproszczenia w kształtowaniu przestrzeni [Krzątkowski 1985]. Niemniej termin rozumiano wielorako. Swobodne posługiwanie się tym lub bliskoznacznymi pojęciami wywołało zamieszanie leksykalne, dotyczące w szczególności takich określeń, jak: styl narodowy, regionalizm, regionalizm krytyczny, neoregionalizm, nowy regionalizm, wernakularyzm, neowernakularyzm, architektura oporu, architektura swojska, rodzima, wiejska, ludowa, styl lokalny, prowincjonalizm. Wątpliwościom terminologicznym towarzyszyły merytoryczne: „Mielibyśmy w architekturze łapać się za ekshumację?” – pytał J. Ullman [1990, s. 43]. Regionalnym aspektom projektowania poświęcono wiele sympozjów. Mimo to istnieje potrzeba badań historii i teorii prądów regionalizujących w architekturze, w celu zwiększenia precyzji terminologiczno-znaczeniowej, zwłaszcza w związku z niedawnym pojawieniem się nowych pojęć takich, jak krytyczny regionalizm — które także są niejednoznaczne, np. twórcy terminu Alexander Tzonis i Liliane Lefaivre rozumieją go inaczej niż jego apologeta Kenneth Frampton [Fauset 1999a]. W pracy poddano ów wątek dyskusji, uwzględniając aspekty historyczne.

http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/archives/475

 

DANUTA HYŁA – absolwentka  Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej (1968 r.). W 1987 roku doktorat na Politechnice Krakowskiej.

MACIEJ HYŁA - absolwent  Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej (1961 r.). Interesuje się budownictwem z gliny od czasów studiów. W latach 70-tych badał przedwojenne i powojenne budynki z gliny w Małopolsce, po czym wraz z Małżonką przystąpili do projektowania i realizacji nowej generacji budynków z gliny. Są autorami wielu projektów i realizacji oraz kilkudziesięciu artykułów zarówno w prasie fachowej jak i wydawnictwach naukowych. Autorzy książki – poradnika „Domy z lekkiej gliny”.

http://www.domy.naturalne.info/

MARCIN MATEUSZ KOŁAKOWSKI – Doktor nauk technicznych, architekt, dziennikarz, pracownik naukowy na Uniwersytecie w Lincoln (Anglia). Studiował na Politechnice Śląskiej i Universität Hannover oraz w Bartlett School of Architecture UCL. Pracuje jako architekt w Anglii, Polsce i Niemczech. W pracy doktorskiej „Kulturowy i psychologiczny kontekst architektury low-lech” analizował nurty w eko-architekturze i budownictwie naturalnym proponując łączenie metodologii oceny ekoarchitektury z psychoanalizą i krytyką społeczną. Administruje portalem

www.archilove.pl

WSZYSTKO, CO CHCIELIBYŚCIE WIEDZIEĆ O GLINIE, ALE BOICIE SIĘ ZAPYTAĆ

Część 1 – fakty, zalety i zabobony

Nie każdy wie, że glina spełniła istotą rolę w rozwoju architektury – kto wie, że i przyszłość należy do niej?

Czyż nie mamy w Afryce i Hiszpanii murów z ziemi [...]

Takie mury przetrwają wieki , są odporne na deszcz, wiatr,

ogień a ich trwałość jest wyższa od cementu.

 

Pliniusz Starszy, I wiek naszej ery

http://www.zb.eco.pl/publication/wszystko-co-chcielibyscie-wiedziec-o-glinie-ale-boicie-sie-zapytac-p554l1

ANDRZEJ MŁYNARCZYK studiował rolnictwo, socjologię, wzornictwo na Akademii Gdańskiej. Ukończył też Alternative Design w Folkecenter Thy w Danii w zakresie permakultury, biologicznych oczyszczalni ścieków, biobudownictwa, oraz pozyskiwania energii odnawialnych. Brał udział w powstawaniu kilku projektów eko wspólnot w Europie. Jest członkiem G.E.N –Globalnej Sieci Ekowiosek. Aktualnie wspiera kilka projektów w Polsce. Osiedlił się na podlubelskiej wsi w alternatywnej, artystycznej enklawie „Dąbrówka”. Od kilkunastu lat prowadzi ogród permakultury, gdzie odbywają się coroczne warsztaty.

Andrzej Młynarczyk o Permakulturze

„Perma” wywodzi się z ang. PERMANENT czyli stały, KULTURA – w tym znaczeniu uprawa. Nazwa „permakultura” jest względnie nowa, powstała w XX wieku, lecz sama zasada tej metody jest „stara jak świat”. Podstawową ideą jest tu naśladowanie Matki Natury w jej poczynaniach dotyczących wzrostu i pielęgnacji świata roślin.

http://dobraidea.pl/2011/01/andrzej-mlynarczyk-o-permakulturze/

ROBERT PALUSIŃSKI – Robert Palusiński, prezes Fundacji Głębokiej Demokracji, facylitator, trener, coach, psychoterapeuta wyszkolony w nurcie Psychologii Zorientowanej na Proces. Członek zespołu Akademii Psychologii Zorientowanej na Proces. W latach 1998 – 2002 studiował w Research Society for Process Oriented Psychology w Zurichu.

Tłumacz i autor. Prowadzi szkolenia, facylituje grupy, spotkania, procesy podejmowania decyzji, narady. Działania społeczne z grupami i osobami wykluczanymi i defaworyzowanymi.

Głęboka Demokracja to idea, która w najlepszy z dotychczas zaproponowanych sposobów radzi sobie z bardzo często marginalizowanym zjawiskiem polegającym na tym, że w tradycyjnej demokracji niewiele ponad połowa społeczeństwa może przez pewien czas decydować o tym, w jaki sposób ma postępować reszta osób żyjących na danym obszarze. Ta “reszta” staje się mniejszością częstokroć pozbawioną możliwości współdecydowania. Jeśli taki fakt uzna się za oczywisty i jeśli nie zastosuje się pogłębionego podejścia, to grozi nam wówczas szczególny rodzaj dyktatury – dyktatura większości. Jednak, jak to bywa w przypadkach dyktatur, prędzej czy później musi się to skończyć spotkaniem z oddolnym, utajonym oporem, a nawet terrorem opozycji i przewrotem …

http://www.deepdemocracy.pl/

http://robertpalusinski.blogspot.com/

http://psychologia-procesu.org.pl/psychoterapia-warszawa_13.html

http://hyperreal.info/drugs/ludzie/robertpalusi%C5%84ski

DODATKOWO POLECAM:

http://dobraidea.pl/

 

ZESPÓŁ PURGA

Zespół założony w 2009 roku, powstał z inspiracji ideą szamanizmu, mądrością kultur plemiennych oraz ich funkcjonowaniem i ewolucją we współczesnej kulturze zachodniej. Pierwszy koncert odbył się w ramach wykładu „Amazońscy Curanderos” poświęconego leczniczym właściwościom roślin używanych w ceremonii „Ayahuasca”. W swojej twórczości zespół wykorzystuje instrumenty tradycyjne: didgeridoo, afrykańskie i szamańskie bębny, flety, lirę korbową, jak również współczesne: syntezator, skrzypce elektryczne, melodykę.

http://www.purga.pl/

 

Paweł Sroczyński - Cohabitat-Rewolucja
http://vimeo.com/channels/chg#23337674
Gernot Minke - Zielone dachy oraz konstrukcje w technologii słomo-bali
http://vimeo.com/channels/chg#23059481
Bjorn Kierulf - Domy pasywne z materiałów naturalnych
http://vimeo.com/channels/chg#23054295
Jerzy Górski - Budownictwo z surowej ziemi
http://vimeo.com/channels/chg#23115068
Max Vittrup Jensen - Budynki z Dużych Bali
http://vimeo.com/channels/chg#23136901
Carl Giskes - Zdrowe miejsce pracy – Zastosowanie gliny w biurach i budynkach publicznych
http://vimeo.com/channels/chg#23055779
Jarosław Szewczyk - Cordwood masonry, czyli podlaska drzewoglina
http://vimeo.com/channels/chg#23155885
Maciej Hyła - Budownictwo z gliny nowej generacji
http://vimeo.com/channels/chg#23128219
Wojciech Majda - Permakultura w procesie tworzenia nowoczesnych osiedli ludzkich
http://vimeo.com/channels/chg#23149588
Monika Podsiadła - Jak przekształcić otoczenie domu w piękny ogród
http://vimeo.com/channels/chg#23161333
Zbigniew Bać - Habitat – filozofia organizacji przestrzeni
http://vimeo.com/channels/chg#23166755
Robert Błaszczyk - Projekt Barkowo 13 – Ekowioska i centrum permakultury
http://vimeo.com/channels/chg#23163475
Andrzej Czech - Ranczo Eco-Frontiers – polski przykład budynku niezależnego od sieci
http://vimeo.com/channels/chg#23120762
Łukasz Nowacki - Solar Habitat Project
http://vimeo.com/channels/chg#23353228
Mateusz Józefowicz - Budowa habitatów na Marsie
http://vimeo.com/channels/chg#23135111
Robert Palusiński - Głęboka demokracja w habitacie

http://vimeo.com/channels/chg#23147675

Agniszka Orzechowska - Partnerstwo na rzecz rozwoju budownictwa naturalnego – modelowe rozwiązanie w Łodzi
http://vimeo.com/channels/chg#23119276
Jakub Kronenberg - Partycypacja społeczna w rozwoju lokalnym – Fundacja Sendzimira
http://vimeo.com/channels/chg#23061077
Marcin Mateusz Kołakowski - Wyzwania nurtu low-tech
http://vimeo.com/channels/chg#23133015
Andrzej Młynarczyk - Strefa zero – jak postrzeganie rzeczywistości zmienia świat
http://vimeo.com/channels/chg#23153318

 

 

DODATEK SPECJALNY:

Radio Samsara – kontemplacyjny trans grany na oryginalnych instrumentach z Australii, Afryki, Indii i Nepalu, mantryczne wokale przenikające się z dźwiękami i obrazami rejestrowanymi w podróży, medytacyjna muzyka drogi… Rafał “Ruffus” Libner – didjeridoo, tampura, drumle, tybetańskie misy oraz podkłady audio/video … Gwidon Cybulski – ngoni, vocal, balafon, gitara, drumle, bębny… oraz Daniel Moński – cajon, daf, bendir, udu, tabla, throat singing (od października 2010) …formacja powstała w listopadzie 2009, lecz Ruff i Gwidon współpracują od 2002r. będąc dobrze znani na polskiej ethno/folkowej scenie z zespołów Nell’ Ambientes czy Gadająca Tykwa.

http://www.myspace.com/radiosamsara.

MAGAZYN HREJA

Bawimy się przeszłością i przyszłością: ale tylko tu i teraz. Jest satyrycznie i lirycznie! Można się śmiać, można płakać, wzruszać… ale przede wszystkim trzeba dobrze się bawić! A więc, zapraszamy do lektury!

http://hreja.pl/

ZESPÓŁ PUCH

Porusza się w obszarze jazz-rocka, transu, ambientu, neofolku, elektroakustyki. Poszukiwanie muzycznego języka oraz nowych form ekspresji zaowocowało współpracą z artystami z kręgu video, animacji i poezji. Ważniejsze wydarzenia: Międzynarodowe Dni Teatru, Otwarte Wystawy (Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi), Alternatiff (Kielce; laureat 2 miejsca), On Air (Dialog Czterech Kultur), Fotofestiwal, Firmament Festiwal.

www.myspace.com/puchprojekt

http://breakingtunes.com/kidkarate:

Kid Karate are a two-piece band from Dublin comprising of Kevin Breen (guitar/synth/vocals) and Steven Gannon (drums/percussion/backing vocals). Breen is the descendant of a long line of talented musicians, he spent his school years neglecting homework and practicing guitar for eight hours a day, every day; his demonic guitar-work and commanding vocals have been compared to that of Jack White (The White Stripes/The Dead Weather), among others. Gannon has carved out a niche for himself as the loudest drummer in Dublin. His furious drumming style and dance-driven beats compliment Breen’s frantic musicianship and ballsy vocals, thus the pair creates music that is intoxicating and catchy at the fore.

Since their debut gig in October ’09, a series of crazy gigs has seen Kid Karate carve a name for themselves as one of the best live bands in Dublin. The duo’s gigs have been described as manic and explosive, club promoters warning guests, “Expect to get the heads blown off you!” – (POD).

On the back of their highly-praised set at the HWCH festival in October, November saw Kid Karate release their debut EP, HEART, which was recorded at Pickering Forest Studios (Glen Hansard, Kíla) over a two day period with producer Jason Boland.

Having been tipped by various journalists as ones to watch in 2011, Kid Karate plan on taking their aural assault on the road with a tour of Poland booked for January/February and talks of making noise in the US in March/April. 2011 will also see Kid Karate commence work on their debut studio album.

Praise for Kid Karate:

Hot Press ‘Single of the Fortnight’ – “All four cuts on HEART are gritty, impatient and brutal…. Rage and resentment abound – HEART is an EP to pound your chest to.”

Jim Carroll (The Irish Times) -“Their music will make you want to throw yourself around a venue with abandon.”

Milo Cordell (The Big Pink) – “Kid Karate are my favourite band in the world! They are going to be massive!”

Dan Hegarty (2fm) – “Kid Karate’s ‘Heart’ EP has had me hopping around the place on more than one occasion. They have imagination, ability, and potent tunes, let’s hope that 2011 holds lots of good things for them.”

Shilpa Ganatra (Irish Daily Star) – “Kevin Breen can really sing… they’re that bloody brilliant they don’t need to show it off. Their debut EP has just been released and I’ll be disillusioned if it doesn’t lead to great things for them in 2011.”

Niahm Doolan – (State.ie) – “Kid Karate’s music is like getting punched and then stroked in the face. Their sound is sheer hedonistic sonic fury.”

http://www.myspace.com/kidkaratemusic