Każdy dzień to odrobina życia: każde przebudzenie, to odrobina narodzin, każdy poranek, to odrobina młodości, każdy sen zaś, to namiastka śmierci.

Arthur Schopenhauer

Ten komputer już się przegrzał. Te wiatraki straciły moc – takie wydawało się pewne siebie, niezwyciężone, mosiężne, wyprofilowane. Teraz są jak odpustowe zabawki, tandetne i niezdarne. Kiedy przestały działać – ciśnienie wzrosło, wszystkie procesory zdwoiły moc w desperacji nie zdając sobie zupełnie sprawy, że to samobójstwo. Złoty strzał. Agonia nie trwała długo. Kilka sekund wieczności. Te komunikaty zawisły na monitorze z nadzieją wzbudzenia Strachu, jednak granica została przekroczona, a krawędź za zasięgiem stopy. Było już za późno. Zdecydowanie. Syndrom Zwarcia, totalnego rozładowania wszystkich napięć przekraczających wydolność Procesora. Nagle wszystkie wzory stały się jasne i tym samym takie nieudolne. Krew bulgotała jak rwisty potok rzeki z hukiem wpadając do Oceanu. Wzeszło Słońce poza monitorem, poza kablami, poza napięciem sieci. Nie wiadomo jak do tego doszło, Nikt już tego nie wie i nie chce wiedzieć. Jakie to ma znaczenie? Może żadne. Horyzont otworzył ramiona, linie zbiegły się w pierwotnym punkcie. Bezdomny znalazł dom. Żebrak odzyskał Złotą Monetę puszczając dzikie zające ku Słońcu.

- To wszystko mógł pan powiedzieć bez omówień aż tak dalekich! – szepnął zirytowany doktór.

- A więc panu powtórzę, że my nie możemy się bawić w filateropię.

W.S Reymont “Ziemia obiecana”

Ukrywał, ledwie każdy się rodził, nie wypuszczając ich na światło, w tajemnej przepaści podziemnej.

Hezjod “Teogonia i biblioteka”

W rezultacie, tam gdzie zawiodła empatia, zadziałała propaganda.

Peter Watts “Ślepowidzenie”

Nasze czasy można sprowadzić do prostej formuły: podróże kosmiczne plus seks.

Jean Genet

Ludzie reklamy są dzisiaj bardzo zafrasowani, bardzo nerwowi, dręczą ich apokaliptyczne wizje. Kiedy jadłem lunch w towarzystwie kolegi z agencji, do naszego stolika często przysiadało się z pół tuzina copywriterów i grafików. I zawsze chcieli wiedzieć, kiedy wybuchnie rewolucja i dokąd mają wtedy uciekać.

- były spec od reklamy James Rorty, Our Master’s Voice, 1994

Nacjonalizm jest chorobą wieku dziecięcego. Ludzkość musi go przejść niczym odrę.

Albert Einstein

Ja to nazywam aj waj szalom. Widać, że to jest religia handlowa. To jest handel, a nie religia w Boga.

O. Rydzyk

= ?

Wójt małej wsi nie nasyci swej żądzy panowania, póki nie stanie się co najmniej królem syjamskim, mały gryzipiórek, musi być wielkim i sławnym na cały świat pisarzem, byle oficerek – wielkim wodzem, na którego tupniecie buta muszą ginąć miliony ludzi, mała świnka biznesowa – wielkim transaktorem wszechmamony, który dopiero wtedy obsypałby ludzkość dobrodziejstwami.

Witkacy

Witraże w Muzeum Sztuki przy Więkowskiego 36 (1896 rok pałac Izraela Poznańskiego wzniesiony w stylu neorenesansu)

Władysław Reymont “Ziemia obiecana”:

(…) bo pan dobrze wie, że płotkę zjada duży kiełbik, kiełbika zjada okoń, a okonia zjada szczupak, a szczupaka? Szczupaka zjada człowiek! A człowieka zjadają drudzy ludzie, jedzą go bankructwa, jedzą choroby, jedzą zmartwienia, aż go w końcu zjada śmierć. To wszystko jest w porządku i jest bardzo ładnie na świecie, bo z tego robi się ruch.

Nie trzeba wyprawiać się do Tybetu, by przejść skryte wtajemniczenia. One dokonują się w nas. Sam akt egzystencjalnego otwarcia otacza często atmosfera grozy ze względu na niezbędny tu element krwi, a także towarzyszący praktykom przejścia trans i krzyki, w których głos przybiera dziwne, przejmujące brzmienie, jakiego nie słyszy się w zwykłych okolicznościach. Egzystencjalne otwarcie może wydawać się odrażające, lecz kto – widząc – ze wstrętem odwróci wzrok, bluźni przeciw istnieniu. Bo dopiero wówczas, gdy nie brzydzimy się obrzydliwego, jesteśmy gotowi do przyjęcia świata. I groza nie budzi w nas lęku, gdyż idziemy poprzez nią ku zachwytowi.

Jolanta Brach – Czaina „Szczeliny istnienia”

Jolanta Brach-Czaina – polska filozofka. Profesor filozofii, autorka i współautorka książek z zakresu estetyki, filozofii sztuki i kultury, antropologii, gender studies.

Studiowała filozofię i fizykę w Warszawie oraz reżyserię w Paryżu. Wykładała na Uniwersytecie w Białymstoku. Aktualnie pracuje w SWPS w Warszawie.

Jej wydana w 1992 książka Szczeliny istnienia została wyróżniona nagrodą Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1994).

Wybrana bibliografia

• Na drogach dwudziestowiecznej myśli teatralnej, 1975.
• Etos nowej sztuki, Warszawa: PWN, 1984.
• Estetyka pragnień, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1988.
• Twórczy odbiór sztuki, Białystok: Dział Wydawnictw Filii UW, 1992.
• Szczeliny istnienia, Warszawa: PIW, 1992; Kraków: eFKa 1998, 2006.
• Primum philosophari, Warszawa: Oficyna Naukowa, 1993.
• Od kobiety do mężczyzny i z powrotem: rozważania o płci w kulturze (red.), Białystok: Trans Humana, 1997.
• Błony umysłu, Warszawa: Sic!, 2003.

Linki zewnętrzne

• o Szczelinach istnienia
• o Błonach umysłu

Gdzie leżą początki ludzkich obyczajów? Ile one liczą lat? Pytamy oto z uwagi na odległego Józefa, którego stopień rozwoju, pomijając pewne drobne, marzycielskie nieścisłości, nad jakimi przechodzimy z przyjaznym uśmiechem, zasadniczo nie różnił się od naszego. Wystarczy postawić to pytanie, by otworzył się przed nami zwodniczy teren kulis wydmowych.

Tomasz Mann „Józef i jego bracia”