Można tam pod tym Kościuszką usiąść i zrobić medytację transcendentalną wg Lyncha, bo i on pokochał to miasto jak zapewniają w spotach reklamowych na 2016
Zatem jestem. Przyjechałem w pudełku z daleka, z miejsca gdzie jest pięknie i pachnąco. Gdzie wraz z Barbie mieliśmy piękną willę, czerwone ferrari, nowy model psa, a nawet – muszę to powiedzieć – odrzutowiec z puszkami pysznej pepsi w lodówce. Mówię wam – to jest życie, jak to mówią w telewizji polsat – na topie. Oszałamiające zapachy z pod pachy. Moja kochana Barbie została w domu, sprząta gotuje i medytuje. Taka żona – najnowszy trend model, piękna, szczupła i inteligentna. Jesteśmy szczęśliwi bardzo. Dobrze nam. Układa się wszystko zarówno zawodowo, rodzinnie i towarzysko. Gdyby tylko nie ta pomyłka…
NIE MOŻESZ WYJŚĆ. TAKI JEST ROZKAZ!
Przed tobą stoi człowiek z plastikiem na twarzy i czarną pałką w garści. Nie patrzy ci w oczy, a jego kamienna twarz pozbawiona jest wyrazu. Jesteś jedną z owiec ukaraną przez pasterza, a jego wierne psy ujadają zaciekle, kiedy próbujesz uciec, twoja wola nie ma tu znaczenia.
Nad głową krąży helikopter emitując wieści dla centrali. Nie wiesz, kto podpisuje dekrety i wydaje rozkazy. Znasz kilka smutnych twarzy z telewizji i dziwnie brzmiące nazwiska z czołówek gazet. Nic po za tym. Jesteś jednym z milionów zdezorientowanych niewolników, którzy wypełniają jedynie przypisane role i pilnują wyznaczonych ram własnego nudnego życia.
Jednak coś usłyszałeś, przeczytałeś, ktoś ci coś powiedział i postanowiłeś być tu i swoją obecnością wyrazić swój cichy sprzeciw. Przeciw kryzysowi, przeciw wojnie i zmianie klimatu, przeciw bankom, korporacjom, przeciw trywializacji i spekulacji, przeciw bogatym, co nie mają serc i przeciw temu wszystkiemu, co każdego dnia powoduje, że nie wiesz gdzie właściwie jesteś i co się dzieje.
Czy może wiesz?
Filed under: REPORTAŻ
At first, I only saw the face. A delicate smile reflected in the window of an underground carriage. The eyes of an angel. The one who would visit me several hours later – dressed in a khaki uniform, it saluted me and stood there in silence. Heavy drops of rain fell from us, to the earth beneath our feet, smelling of spring.
In the morning, I realised time had come to tell this story.
Salt of the earth
The first image is a frost-covered window, and a copper kettle purring on an old stove. His wrinkled, work-worn hands carving the sign of the cross in a loaf of bread. In the distance, the skeletons of trees swaying, weighed with snow, and crystal clear, crystal cold sky. Silence. Over an ancient television set, the Virgin Mary with babe held at her breast, and beside them a calendar, its pages falling like leaves. Each day, he pulled another loose, and tossed it into the stove. Then he took the bucket out to the well, a small, copper-coloured dog scampering round his legs. When he did visit his daughter and grandchildren in the big town, the mutt waited for him at the village bus stop. Since Aniela’s departure, there was only the two of them left.
