Współcześnie większość nieletnich żołnierzy werbowana jest pod przymusem. Porywane są z własnych domów, szkół, ulic. Czasami dzieci zgłaszają się jako ochotnicy. Wojny w krajach biednych doprowadzają często do katastrofy gospodarczej i społecznej, przez co małoletni cierpią głód i pozbawieni są opieki dorosłych. Wstąpienie w szeregi ugrupowań militarnych często daje im jedyną możliwość przeżycia – wśród uzbrojonych ludzi czują się bezpieczniej, mają zapewniony posiłek i ubranie.

wikipedia

Raje prawdziwe – to raje utracone.

Marcel Proust

Samo wbijanie się w powietrze jest najlepsze.

Variete z utworu „Anioł”

To jest jakiś pierdolec. Dwie godziny lotu 951 mil, a w tym samolocie ruch handlowy jak na rynku podczas wyprzedaży. Problem jednak polega na tym, że nie możesz się wymiksować, bo raz to samolot, dwa na dodatek Ryanair – dom tanich lotów jak to piszą na reklamie w Łodzi. A chciałoby się w spokoju ducha. Gazety, kotlety, napoje gazowane, konkursy i loterie. Dwóch panów obok przez cały zafajdany lot popijają napoje typu kawa i herbata i jednocześnie podziwiają najnowsze produkty w ofercie najtańszej z najtańszych europejskich linii lotniczych z logiem człowieka – harfy. Bezkresny błękit za oknem przecina skrzydło, jednak kiedy pada komenda, że można już rozpiąć super bezpieczne pasy i uruchomić swoje podręczne urządzenia elektroniczne typu plejer MP3 jest to dla mnie rodzaj tych małych zbawień, miniaturowa paranirwana. Załączam płytę „Zapach wyjścia” ukochanego polskiego zespołu Variete. Pierwszy utwór, który idealnie opowiada moją historię lub też odzwierciedla chwilowe poczucie, a z którego kwintesencja poprzedza ten tekst. Pod stopami Eden – rozlana plama poszatkowana wspomnieniami zaszłych zdarzeń. Londyn.

Mój prywatny demon o stu anielskich twarzach, objazdowy pokaz slajdów, którego szybkie sekwencję nie zdołały mnie przykuć do plazmy świadomości. Zainteresował mnie projektor oraz struga jasnego światła. Drobinki pyłu wibrujące o brzasku – tak delikatne i bez wysiłku. Otworzyłem puszkę pandory tanim otwieraczem z tesco w sposób bezlitośnie kategoryczny, to pewnie był jakiś poniedziałek, albo czwartek, któryś z tych tygodni wyprzedaży żyć na kredyt w metrze, albo autobusie, na ulicy albo sklepie. Nie pamiętam, bo mi się to wszystko zlewa w natłoku. Pierwsza odczuwalna zmiana jest w brzuchu, dwa palce poniżej pępka – w spirali manifestacji. To zaczyna ciążyć jak ołów albo rtęć. Od razu to czujesz – pasmo gęstej wibracji, które łamie twoje kody – postrzegania samego siebie i tzw. rzeczywistości. Miedziane klucze. I widzisz tą falę, która łamie każdy opór i porywa. Wpadasz pod prąd zdarzeń, zapadając się w sobie, odnajdując te aspekty o jakich istnieniu nawet nie wiedziałeś. A ta fala idzie jednak dalej, jak tornado porywając za sobą wszystko i wszystko podporządkowując określonej organizacji zdarzeń. To szósty element, piąty kierunek główny i ósmy dzień tygodnia. To jest sztuczne jak kolia Królowej Elżbiety. Kiedy to zrozumiesz coś się w tobie skończy – otwierając nowy rozdział. Dlatego oddaję najgłębszy pokłon „Wrogom”i „Demonom”. Kłaniam się nisko krańcowości.

To miasto przygniotło mnie do ściany, osaczyło i zaszczuło. Płakałem nad brzegiem tej rzeki. A jedyne co mogłem zobaczyć to odbicie w lustrze. Tutaj wojna się kończy. Pola usłane martwymi ciałami zalewa blask i kiedy wschodzi słońce nie odnajdziesz nawet jednego słowa, żeby to zobrazować. Jedyny sposób to być tu właśnie teraz, właśnie tak a nie inaczej i w ten właśnie swój własny sposób otwierając aorty własnych dróg. Nie musisz chodzić, możesz tańczyć, nie musisz tańczyć możesz skakać, nie musisz skakać możesz stać. To jest tak zwany – dobry nius. Nie musisz – możesz. Jak już wiemy diabeł tkwi w szczegółach. I czuję się tutaj zobligowany do wypowiedzenia jednego magicznego słowa:

- Dziękuję!

DODATEK SPECJALNY:

Bóg stworzył człowieka, ponieważ rozczarował się małpą. Z dalszych eksperymentów zrezygnował.

Mark Twain

(Wrzut na pasażu Rubinsteina)

Pieniądze szczęścia nie dają. Dopiero zakupy.

Marilyn Monroe

Zebrały się nocą flagi.
Flaga fladze dodaje odwagi:
- No, no, nie bądź taka zmartwiona.

Konstanty Ildefons Gałczyński

W ciemnych głębiach zaczęły buchać światła. Czarne, milczące czworoboki fabryk błyskały nagle setkami płomiennych okien i niby ognistymi ślepiami świeciły. Elektryczne słońca nagle zawisały w cieniach i skrzyły się w próżni.

WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT „ZIEMIA OBIECANA”

(…) Nauki dzogczen nie proszą was, abyście się zmienili i stali kimś innym. Pewni ludzie mówią tak: „Słucham nauk buddyjskich i teraz zostanę buddystą”. (…) Nauczyciel dzogczen nigdy nie poprosi was, abyście cokolwiek zmienili. Prosi was tylko o to, żebyście otworzyli swoje oczy i spróbowali odkryć swój stan. (…) Widzicie więc, najpierw odkrywamy, a kiedy już coś odkryliśmy, wtedy to wiemy – to nazywamy naukami i praktyką. (…)

(…) Większość ludzi mówi, że nie ma czasu, że jest tyle innych rzeczy do zrobienia. Oznacza to, że nie najlepiej przestudiowaliście nauki dzogczen. Nauki dzogczen nie proszą was, abyście siedzieli gdzieś całymi godzinami i tylko śpiewali mantry albo koncentrowali się na medytacji czy wizualizacji. Jeśli czujecie, że macie na to czas, że istnieją ku temu odpowiednie możliwości i okoliczności, możecie wykonywać także tego rodzaju praktyki, ale przede wszystkim musicie zrozumieć, jak wygląda wasze życie. (…)

(…) Co robimy, kiedy rano budzimy się ze snu? Patrzymy na zegarek i sprawdzamy, czy jest jeszcze wcześnie, czy może zaspaliśmy. Jeśli jest już późno, wtedy natychmiast wstajemy w pośpiechu i szybko się zbieramy, czasami nie mamy nawet czasu, żeby zjeść śniadanie. Potem idziemy do swoich różnych zajęć – do pracy, szkoły, do sklepu. W ten sposób spędzamy cały dzień. Kiedy wracamy wieczorem do domu, jesteśmy bardzo zmęczeni. Włączmy telewizor, żeby posłuchać wiadomości, jemy kolację i potem czujemy się śpiący, więc idziemy do łóżka. Co będziemy robić jutro? To samo. To właśnie nazywamy samsarą. Powtarzamy wszystko to samo, co robiliśmy wczoraj. A co będziemy robić pojutrze? To samo. A następnego dnia? To samo. (…)

(…) W dzogczen główną i najważniejszą praktyką jest obserwowanie samego siebie. Odkrywacie, kiedy znajdujecie się w stanie rozproszenia. Rozproszenie jest źródłem wszelkich problemów. Kiedy jesteśmy rozproszeni, popełniamy negatywną karmę i w ten sposób stwarzamy tak wiele przyczyn samsary. Więc przede wszystkim uczymy się, jak być uważnym. Tak naprawdę nie jest to takie trudne. (…)

Chogial Namkhai Norbu Rinpocze

Tak jak pszczoła poszukuje nektaru

z różnych rodzajów kwiatów

szukaj nauk wszędzie.

Jak jeleń, który zajmuje cichą łąkę, aby paść się na niej

szukaj odosobnienia, gdzie mógłbyś przetrawić

to wszystko co zebrałeś

Jak lew, żyj całkowicie wolny od wszystkich lęków

A w końcu jak szaleniec, wolny od wszelkich ograniczeń

idź gdziekolwiek tylko zechcesz.

Tantra dzogczen

http://www.dzogczen.pl/

(…)Tydzień później, w sobotę rano, piłki nadal nie ma. W ostatniej chwili, niemal rzutem na taśmę udaje się kupić jajo zastępcze (co ciekawe, supermarkety sportowe typu „GO Sport” nie posiadają w swojej ofercie piłek do rugby). Podzieleni spontanicznie na dwie ekipy starzy kumple ruszają na siebie. Pół godziny później, przy piwku i papierosach zapada decyzja o kontynuowaniu przygody z rugby. Kapitan schodząc z boiska niefortunnie zaplątuje się we własne nogi i uszkadza sobie łąkotkę, co w rezultacie skutkuje artroskopią i wyłączeniem ojca założyciela na półtora miesiąca z drużyny. A ta przez kolejne tygodnie rozkręca się z weekendu na weekend. Jajowate ziarno zaczyna kiełkować w sercach przyszłych Gentlemenów. Historia dopiero zaczyna się rodzić…

DALEJ: http://www.gentlemensrc.pl/

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Mówię o tym, że nie jesteś całością. Nie ma w tobie spokoju.

Carlos Castaneda „Odrębna rzeczywistość”

Zarówno „Przełamując umysł” i „Cyberia” są w pewnym sensie reportażami, gdzie głównym „środkiem narracji” są postacie autorów, a wszystkie przedstawione zdarzenia, ludzie i okoliczności są „z życia”, zatem od samego początku omija nas przekleństwo akademickiej paplaniny zaplątanej w nudne pajęczyny przypisów, omówień, porównań, a przede wszystkim jest w nich życie – ta iskra autentycznej pasji.

Chciałbym wam polecić dwie wyjątkowe książki, które ukazały się pod szyldem wydawnictwa Okultura. „Przełamując umysł” Daniela Pinchbecka oraz „Cyberia” Douglasa Rushkoffa. Obie książki oscylują wokół naszych uwarunkowań, wdruków, schematów i przyzwyczajeń próbując jednocześnie wskazać nam bramy lub furtki przez które możemy wyjść poza własne kody, które niczym źle napisany program komputerowy więzią nas wewnątrz „matrixa”. Pinchbeck i Rushkoff nie przemawiają do nas z pozycji paplających mądrali i egotycznych intelektualnych guru jest w ich narracjach swoboda i humor oraz co istotne ogromny ładunek „empiryzmu”. Obaj nie tylko piszą, ale i przeżywają. To czuć. Potrafią ukazać samych siebie z dystansem, a jednocześnie niejako sami stają się „szczurami laboratoryjnymi wewnątrz labiryntu”, który na stronicach ich książek przybiera złożoną i wielowymiarową formę. Jak to ujął Robert Anton Wilson w „Kosmicznym spuście” w tych książkach rzeczywistość nie jest rzeczownikiem w liczbie pojedynczej, a raczej reprezentuje kołowrót nieskończonych form i możliwości. Podobnie jak podmiot, który jej doświadcza.

„Przełamując umysł” to rodzaj „odysei psychodelicznej”, gdzie autor od zblazowanego, wypalonego „człowieka ducha” błąkającego się East Village pytając – ego: „czemu?”, „czemu to życie?”, „czemu cokolwiek?” metodą prób i błędów powoli odkrywa współczesny szamanizm wraz z całą paletą „psychodelicznych barw” by w trakcie swej podróży odkrywać upragnioną „pierwotną więź ze światem i samym sobą”. Wraz z Pinchbeckiem odbywamy podróż zarówno po świecie jak i „obszarach” naszego umysłu przekraczając w obu przypadkach zarówno granice jak i wyobrażenia. Nie zamierzam tutaj pisać jakie „psychodeliki” aplikował sobie autor, gdyż jest ich całe mnóstwo, a zamiast tego warto wskazać jego dojrzałość wynikającą z doświadczenia i ostry zmysł krytyczny, który odcina całą otoczkę w stylu new age i wskazuje na przytomność i odpowiedzialność z którą wiąże się używanie psychodelików. Owszem jest on ich gorącym zwolennikiem i momentami traci cenny dystans i można odnieść wrażenie, że oferuje psychodelie jako „jedyną nadzieję” dla coraz bardziej pomieszanego świata. Jednocześnie jest w jego pracy wiele cennych uwag i dygresji odnoszących się do współczesnej cywilizacji, ekologii, świadomości procesów i zmian oraz zagrożeń oraz ich kontekstów i przyczyn historycznych. Sam temat „Przełamując umysł” czyli środki psychodeliczne i ich marginalizacja oraz demonizowanie przez współczesne środki przekazu i tak zwane autorytety stanowi rodzaj kontrkulturowej riposty na hipokryzję i strach wynikający z niewiedzy. Jest to także swoiste kompendium alternatywnej wiedzy, które nie ogranicza się jedynie do wskazywania błędów i wypaczeń, ale również stara się wskazywać drogi wyjścia z impasu post nowoczesności, której główną patologią jest maskowanie współzależności wszystkich zjawisk i procesów, a to być może stanowi największy skarb doświadczenia psychodelicznego dla współczesnego człowieka i jego zagubionego w własnych omamach ducha. Pinchbeck przechodząc własne katharsis, spotykając się z swoimi demonami daje nam niezwykły prezent – świadomość, że to my a nie nikt inny może w każdej chwili odmienić swoje życia a tym samych losy świata.

„Cyberia” Douglasa Rushkoffa to pozycja wyjątkowa i w pewnym sensie pionierska ponieważ łączy ona w sobie wiele z pozoru różnych trendów i zjawisk XXI wiecznej globalnej wioski. Sam jej język oraz porażająca mnogość tematów i wątków w sam raz odzwierciedlają złożoność z jaką w każdej chwili stykamy się w wirtualno – rzeczywistym konglomeracie dnia dzisiejszego. „Cyberia” to rodzaj mapy, która próbuje nam poprzez jego kartografa nakreślić z czym mamy a tym samym będziemy mieć do czynienia. Rushkoff odszyfrowuje zakodowane dla przeciętnego odbiorcy znaczenia współczesnych subkulturowych zjawisk i przybliża nam sylwetki ich twórców oraz odsłania ich motywy i inspiracje. Tytułowa „cyberia” nie jest swoistą jedynie wirtualną technologiczną przestrzenią a rodzajem umysłowej przestrzeni – globalnym umysłem, który odkrywa sam siebie poprzez eksplorację własnego potencjału. Zadziwiająca zdolność poruszania się autora w tak zawiłej materii różnej maści dziwaków, hakerów, psychonautów etc, serfujących na falach zjawisk, których zawirowania i załamania odzwierciedlają niezmierzoność umysłu stawia go w pozycji jednego z czołowych badaczy współczesności. Jednocześnie nie daje się porwać nurtowi wrażeń i swoistej stroboskopowej magmie, która często jest jedynie zabawą z formą i własnymi projekcjami i zadaje kilka fundamentalnych i istotnych pytań, które łatwo zignorować pędząc na oślep autostradą nowoczesności i technologii.

Na koniec chciałbym życzyć Okulturze wszystkiego dobrego (wydawnictwo powstało 1 maja) oraz pogratulować efektów pracy, która jest na warunki polskie pionierska i niezwykle istotna. Tak trzymać Drodzy Państwo!

Daniel Pinchbeck (ur. 1966) – amerykański pisarz i eseista, autor niezwykle popularnych felietonów w magazynach Wired, The Village Voice i The New York Times. Jego książkowy debiut, Przełamując umysł, wywołał w USA debatę publiczną i od razu stał się bestsellerem.

http://www.realitysandwich.com

Douglas Rushkoff (ur.1961) – amerykański pisarz, publicysta i scenarzysta. Jest jednym z najbardziej wpływowych badaczy kultury współczesnej. Laureat pierwszej nagrody im. Neila Postmana za osiągnięcia życiowe w publicznej działalności intelektualnej. Jego dziesięć najlepiej sprzedających się książek na temat nowych mediów i kultury popularnej, zostało przetłumaczonych na ponad trzydzieści języków.

http://rushkoff.com/

Im mniej polityki, tym więcej wolności.

Hannah Arendt (ur. 14 października 1906 w Linden, Niemcy, zm. 4 grudnia 1975 w Nowym Jorku, Stany Zjednoczone – niemiecki teoretyk polityki, filozof i publicystka, jedna z najbardziej wpływowych myślicielek XX wieku.)

Chopin gdyby jeszcze żył,

To by pił.

S. Wyspiański „Wesele”

Zatem jestem. Przyjechałem w pudełku z daleka, z miejsca gdzie jest pięknie i pachnąco. Gdzie wraz z Barbie mieliśmy piękną willę, czerwone ferrari, nowy model psa, a nawet – muszę to powiedzieć – odrzutowiec z puszkami pysznej pepsi w lodówce. Mówię wam – to jest życie, jak to mówią w telewizji polsat – na topie. Oszałamiające zapachy z pod pachy. Moja kochana Barbie została w domu, sprząta gotuje i medytuje. Taka żona – najnowszy trend model, piękna, szczupła i inteligentna. Jesteśmy szczęśliwi bardzo. Dobrze nam. Układa się wszystko zarówno zawodowo, rodzinnie i towarzysko. Gdyby tylko nie ta pomyłka…

Źle podpisali pudło? Miałem być w Nju Jorku, mieszkać na Manhattanie, odwiedzić Allena, iść do Chinatown i w ogóle – a tu moi drodzy operacja „szok i przerażenie” – Łódź – co to, że tak powiem, kurwa ma być?! Żart?! Kabaret?! Śmiechy chichy sobie urządzacie?! Jakiś happening w stylu oldskul-owej postindustrialnej popeliny dla idiotów?! Wschodnia Europa to ja rozumiem – jakaś Praga, Budapeszt może i nawet Kraków, ale Łódź?! Że stolica kultury?! Jaja normalnie po wielkanocne, prima kurwa aprilis! I mnie dowiozła poczta polska jeszcze – zero, że tak powiem profesjonalizmu…co się nasłuchałem to moje, moje…mówię wam!

Na początku było, trzeba przyznać, słabo. Oj bardzo! Jeszcze na to wszystko ta żałoba! Te flagi! Te programy w telewizji non, powiadam wam, stop! Te deklaracje i słowa uznania. Jakieś to takie, jak my z Barbie mówimy, ponaciągane. Odrealnione, przesadzone medialnie – jak to mówią. Nawet w tych nowoczesnych tramwajach bez ustanku to tam pokazują! Wszystko odwołali i na biało czerwono z paskiem czarnym oflagowali. A to nie tędy, jak my z Barbie uważamy, jest droga! To nie tak! Tragedia jest – to fakt! Nawet Barbie w sobotę zaraz zadzwoniła – jak podali w Fox News – no dramat, no bez dwóch zdań dramat. No nie ma co! Szacunek się należy, osiem minut ciszy i modlitwa, ale żeby tak zaraz jakoś tak przesadzać i z tej Polski Mesjasza jakiegoś robić, to już jest too much! Po co to?! Oddać szacunek jak się czuje i finał! Finito! The end! A tu nie! Tu się zaczyna, jak to z Barbie na to wołamy, polish fetysz! Jak w tych filmach o końcu świata z flagą junajted stejsts w tle. Po co to? No po co? Orły dobre ptaki, ale zaraz je tak wybielać doomestosem…te koronę polerować na błysk w świetle jupiterów?! No jest i ta historia, te grody, ten papież, ten Walesa – no jest i nikt już tego nie zabierze przecież! Cały świat się teraz pochyla, ale za długo w tym zgięciu nie wyrobi, przecież to i stawy i plecy rady nie dadzą! Już cała kolejka sensacji w BBC, CNN czeka i to równie dramatyczna, no może nie z takimi nazwiskami, nie z takim inteligencji kwiatem, ale na tym Wielkim Świecie, jak my to z Barbie uważamy, jeszcze nas dużo czeka sensacji i dramatów! Ogrom kwiatów ścinanych i maltretowanych! Ogrom tragedii takich i siakich!

Ogrom! Drodzy Państwo Czytelnicy!

W zasadzie jak bym już miał być szczery to dopiero początek! Taki, że tak powiem prolog!

Ale wróćmy do tej Łodzi! Bo to, jakby nie patrzeć, jest zjawisko! Jest jazda! Noo! Jak to mówi, ten i tamten, tu i tam – coś się rusza! Jak z tymi niedźwiedziami po zimowym śnie, budzi się miasto z letargu i rusza do zawodów na najfajniejszego misia w Europie, ba na świecie nawet! A co! A jak! A czemu nie! I jak na to wołają? Paradoksy? No chyba…

Zatem to jest miasto paradoksów, bo może być źle i jednocześnie dobrze. Sensownie to się tego nie da wytłumaczyć – tak, że tak powiem, w zachodniej retoryce nie ogarniemy tego, bo nasze dobrze skrojone szablony jakoś tu odstają. No niby jakiś zachód tu jest – te banki, te hiper super markety, te toyoty i kawy rozpuszczalne, te przyprawy z całego świata…a z drugiej strony kotlet mielony i ŁKS pany a Widzew Żydy. No i mało multi kulti – ogrom Polaków z Polakami na Polakach o Polakach. Chociaż tu i tam, tu i ówdzie można spotkać obywateli świata, albo co najmniej zjednoczonej Europy. A kiedyś jak to mówią było inaczej, było kosmo i festiwal czterech kultur. Ziemia obiecana – rozciągająca się w czterech kierunkach od Placu Wolności, który kiedyś był „Nowym Rynkiem” w „Nowym Mieście”. To jest dobre miejsce – ośmiokąt foremny – oktagon chaosu. Można tam pod tym Kościuszką usiąść i zrobić medytację transcendentalną wg Lyncha, bo i on pokochał to miasto jak zapewniają w spotach reklamowych na 2016. Łódź to zagubiona autostrada, która miała prowadzić do Raju, a poszła zupełnie w inną stronę, jakoś bokiem pod prąd. Na początku to miałem ogrom zdziwienia na każdym kroku, bo ludzie i zamknięci i jednocześnie otwarci, ulice brzydkie i jednocześnie piękne, stare kościoły i sztuka futuryzmu. Jak to mówi moja Barbie:

Ken obiecaj mi, że nie będziesz znów próbował zrozumieć!

No i ma rację, już po dwóch dniach przepaliły mi się obwody, poluzowały gumki w mózgu! W jakimś oszołomieniu chodziłem po tych ulicach, gdzie kebaby, tanie kredyty, salony gier 777, popijałem żołądkową z miodem i wszystko się jakoś syciło słońcem, fale ciepła i pogody ducha zalewały moje serce i zmysły. Kiedy szedłem „aleją gwiazd” pod „Grantem”, którego wzniesiono w 1888 roku, stąpając po polskich operatorach i reżyserach jakiś dziwny jegomość w meloniku ukłonił się i jak zjawa znikł w jednej z bram. Pojawił się znów w Manufakturze (podobno to jeden z trzech „Baronów bawełny” i ma na imię Izrael), kiedy oglądałem ofertę ms2, gdzie sztuka modern i post modern prezentowana w chaotycznych sekwencjach „zryła mi plastik”.

Byłem w Astro 3 na Wólczańskiej, która kiedyś była Wólska od wsi Wólka, gdzie drobny Pan prezentował ofertę z cyklu czary mary i szuwary, a zaraz obok zakupiłem pyszną szarlotkę z upraw bio wolną od GMO. Pod numerem 6 była tam kiedyś synagoga, którą hitlerowcy spalili w noc z 10 na 11 listopada 1939 i wciąż krążą tam duchy rabinów. Łódź kocich łbów i niszczejących kamienic o świcie wygląda jak Gotham City, gdzie w każdej bramie szykuje się do walki jakiś opuszczony człowiek – nietoperz zaciągając się tanim papierosem. Sny rozklejają z wolna powieki, a pierwsze promienie rysują spirale na odrapanych szybach tramwajów. Kiedy 112 lat temu 23 grudnia pierwszy elektryczny wagon ciął ulice miasta wywołało to poruszenie i podniecenie a decyzje o budowie podpisał sam car Mikołaj Aleksandrowicz Romanow. Łódzki poeta Julian Tuwim miał wtedy cztery lata i widok tramwaju musiał mu zapaść w pamięć. Napisał o nim w wierszu do krytyków:

A w maju

Zwykłem jeździć, szanowni panowie,

Na przedniej platformie tramwaju!

Miasto na wskroś mnie przeszywa!

Co się tam dzieje w mej głowie:

Pędy, zapędy, ognie, ogniwa,

Wesoło w czubie i w piętach,

A najweselej na skrętach!

Poeta jak przystało kiblował w szóstej klasie, bo oblał matmę, może palił skręty? Albo łaził Piotrkowską z notesem na wagarach i tak go też odlali na tej ławce, jak siedzi i nie może uwierzyć.

„Nowe miasto” jak się zjarasz ma w sobie magię hologramów i fraktali w stylu Grateful Dead. Szczególnie Księży „Diabelski” Młyn, albo największy Kirkut w Europie, gdzie 160 tysięcy dusz tańczy i modły odprawia, a wśród nich jedna, czyli znany nam Julek T:

Tu przez lat dziesięć, co drugi dzień,

Chodziłem smętnie do budy,

Gdzie jako łobuz, pijak i leń

Słynąłem, ziewając z nudy.

Kiedy noc okrywa ulice mglistą kotarą, miasto jest posępne i uderza mnie między sztuczne oczy metafizyką kwantową. Pełne zjaw i głosów w zaułkach bram i opustoszałych osiedlach ma w sobie nieodgadnioną tajemnicę. Jakiś naelektryzowane wibracje napięcia i podniecenia. Ciągły ruch wymieszanych energii wszechświata. Rozkołysane wierzby, rozpłakane i smutne, przysłaniające korytarze snów. Samotni wędrowcy, kiedy imprezy dobiegają końca słaniając na nogach krążą jak ćmy pod ulicznymi latarniami. Nocne autobusy niczym wielkie poczwary wypełnione niby rozmowami i zapachem zmiksowanych alkoholi burzą ciszę wypluwając ze swych wnętrzności grupki nastolatków w pstrokatych kreacjach. W myśl słów z „Ziemi obiecanej”:

Wspomnijcie mnie czasem, jeśli chcecie, i pamiętajcie, nie marnujcie życia na robienie pieniędzy, nie róbcie z siebie bydląt pociągowych, nie stawajcie się maszynami, nie znikczemniajcie się pracą nadmierną.

Coś tu do mnie dociera. Do mej plastikowej duszy. Biorę rozwód z Barbie. Olewam odrzutowiec i miasta pełne świńskich pereł. Tu jest życie w tym mieście. Tu jest bliżej gwiazd. Tu jest stolica kultury, której nie uświadczysz w Tate Modern. Tu jest blask księżyca i gwiezdny pył.

Tutaj dusza wyje a ciało tańczy.

DLA BARBIE: